Na een voorspoedige reis ben ik aangekomen in Ulaanbaatar (UB), met een landing net toen de zon opkwam. Een mooi begin. Je ziet dan een soort maanlandschap: leeg voor wat betreft mensen en bomen.

Het begon allemaal met de aankomst van Amer, de man die voor de Belgische regering een grote subsidie voorbereidt en straks ook uitvoert. Hij heeft deze week een serie gesprekken gevoerd op hoog niveau, tot aan de minister van gezondheidszorg en de minister president aan toe. Ook de Belgische ambassadeur was een paar dagen aanwezig, overgekomen uit Peking. Er gaat een grote som geld naar mijn ziekenhuis. We hebben deze week elke avond samen gegeten, telkens met andere mensen erbij met als doel om de subsidie zo glad mogelijk uit te kunnen voeren. Dat al dat geld naar dit ene ziekenhuis gaat is puur toeval, maar betekent wel dat we in de komende twee jaar veel meer mogelijkheden zullen hebben om te veranderen. De helft van het geld wordt besteed aan apparatuur (tot zelfs een CT scan aan toe), de andere helft aan opleidingen die voor het grootste deel door Belgische artsen zullen worden gegeven. Formeel heb ik er niets mee te maken, maar in de praktijk zal ik er wel bij betrokken zijn. Amer gaat vandaag weer naar huis, maar zal de komende twee jaar regelmatig terug komen.